Biorąc pod uwagę dynamiczne zmiany na rynku i agresywną konkurencję, trzeba było pomyśleć o czymś nowym w ofercie. Za namową Peddle’a, padło na komputery domowe. Jego gotową konstrukcję KIM-1 zaczęto sprzedawać w zestawie z klawiaturą i monitorem jako Commodore PET. To pierwszy komputer firmy, który trafił do sprzedaży w 1977 roku. Solidna (by nie napisać: toporna) konstrukcja okazała się fantastyczną w przypadku szkół i bibliotek, ale niezbyt przypadła do gustu domowym użytkownikom. Tym zależało na jak najwyższej jakości obrazu i dźwięku — a pod tym względem urządzenie nie domagało. Na szczęście jego następcy, VIC-20 (znanemu także jako VC20 i VIC-1001) poszło w tej kwestii znacznie lepiej. To pierwszy komputer domowy, o którym mówi się, że odniósł komercyjny sukces — w sumie znalazł on ponad 2,5 miliona nabywców. A już dwa lata po jego debiucie na rynek trafił dużo bardziej rozpoznawalny model Commodore 64. Sprzęt ten okraszony jest mianem najlepiej sprzedającego się komputera w historii informatyki — rozszedł się w siedemnastu milionach egzemplarzy. I choć to najważniejsze sprzęty z tamtego czasu, to pełna lista 8-bitowych komputerów Commodore wygląda dużo bardziej imponująco:
- Commodore KIM-1 (1976)
- Commodore PET – (1977)
- Commodore VIC-20 – (1981);
- Commodore CBM-II range – znany też jako B-range a.k.a. 600/700 range (1982 / 1984)
- Commodore MAX Machine – (1982)
- Commodore 64- (1982)
- Commodore Educator 64 – (1983)
- Commodore SX-64- (1984 / 1986)
- Commodore 16 – (1984)
- Commodore Plus/4 – (1984 / 1985)
- Commodore 128 – (1985 – 128D / 1989 – 128DCR)
Ale firma nie miała lekko — i coraz lepsze urządzenia i pomysł na biznes okazywały się niewystarczające. Przede wszystkim ze względu na coraz większą rynkową konkurencję. W wyścigu o pieniądze konsumentów startowało nie tylko Commodore, ale też Atari, Apple, Texas Instruments — rozpoczęła się ogromna walka cenowa, która zakończyła się zwycięstwem firmy Jacka Tramiela. Jednak skutki tej walki okazały się dość niespodziewane. W 1984 legendarny założyciel opuścił szeregi firmy, chwilę później zaś kupił dział konsol i komputerów od jednego z największych konkurentów jego przedsiębiorstwa — firmy Atari.
